W latach sześćdziesiątych Mao Zedong, przywódca Chińskiej Republiki Ludowej, w związku z pogarszającą się sytuacją gospodarczą i rosnącym zapotrzebowaniem na finansowanie armii oraz rozpasanej biurokracji, podjął decyzję o przeprowadzeniu rewolucyjnej reformy rolnej. Aby zapewnić zwielokrotnienie plonów nakazał na terenie całego kraju siać ziarno tak gęsto, jak tylko się da. Zbyt gęsty jednak siew spowodował, że ziarna nie mogły wykiełkować, a te które przebiły się ku niebu więdły z braku dostępu do słońca i powietrza. Reforma rolna Mao, wraz z innymi cudownymi pomysłami „wspaniałego wizjonera”, zamiast „wielkiego skoku” doprowadziła do wielkiego głodu i śmierci dziesiątek milionów obywateli Państwa Środka.  Przywódca wiedział jednak lepiej, więc nikt nie odważył mu się sprzeciwiać…

W Polsce, już za chwilę, czeka nas rewolucja pod hasłem “500 plus”. Przywódca polskich przemian, Jarosław Kaczyński wraz ze swoim rządem i prezydentem, próbują nas przekonać, że sztandarowa obietnica wyborcza PiS, będzie pierwszą prawdziwą reformą prorodzinną w Polsce. Dzięki temu wprowadzi Polskę na ścieżkę dobrobytu oraz wiecznej szczęśliwości, ale co najważniejsze, uzdrowi sytuację demograficzną naszego kraju. Czyżby? Wydaje się bowiem, że jedynym celem tej reformy nie jest wzrost prokreacji, ale zbicie politycznego kapitału. Z tych też powodów program powinien nazywać się raczej „500 za głos”, a nie „500 plus” chyba, że ten plus oznacza… właśnie głos!

Wspomniane „500 plus” jest równocześnie nożem wbitym w plecy następnych pokoleń, ponieważ to one będą musiały spłacać koszty „reformy” wielce oświeconego. Ale co gorsze, to wyborcze oszustwo postawi pod znakiem zapytania także szanse Polski na długofalowy rozwój. Owszem, na szczęście nie skończy się pewnie głodem i śmiercią milionów tak, jak w Chinach, ale nieodwracalnie może nas wepchnąć w pułapkę średniego rozwoju. Po skończeniu się bowiem pieniędzy z unijnej kasy nie da się przecież łatwo połączyć sztywnych wydatków na realizację „500 plus” i kosztów zdobywania przewag konkurencyjnych w globalnej gospodarce. Albo, albo! Cóż…, często w historii miliony musiały cierpieć z powodu jednostek. Teraz może się to powtórzyć. Tym razem w… Polsce.

Mocne słowa? Wcale nie. Przez ostatnie 25 lat krok po kroku tworzyliśmy warunki dla rozwoju nowoczesnego społeczeństwa opartego na klasie średniej, ponieważ to właśnie ona, w każdym rozwiniętym kraju, jest podstawą siły, motorem rozwoju i gwarantem trwałości państwa. Klasa średnia to ludzie samodzielni i ambitni, mający jasno określone cele i plany, będący w stanie sami zorganizować sobie życie, a tylko w wyjątkowych sytuacjach liczący na wsparcie innych. Inaczej niż za komuny, kiedy niemal każdy element naszej codzienności – od prawa do życia, czyli praca i mieszkanie, po prywatne potrzeby, jak wypoczynek, kultura i sztuka – był reglamentowany i uzależniony od dobrej woli oraz wsparcia władzy. Skutkiem tego samodzielność społeczna zaginęła, a w to miejsce pojawiało się społeczeństwo roszczeniowe. I co? Państwo w latach osiemdziesiątych…. zbankrutowało!

Te czasy na szczęście są za nami, choć zamiana, i to tylko częściowa, pasywnej postawy na aktyną zajęła nam aż ćwierć wieku. Ponad dwadzieścia pięć lat temu zaczęliśmy bowiem realizować niełatwy plan budowy nowoczesnego społeczeństwa. Udało się, choć jeszcze nie w pełni. Zmieniła się nasza mentalność, kultura pracy, podejście do życia. Ludzie więcej zaczęli wymagać od siebie, a jednocześnie także więcej dawać innym, mniej natomiast oczekiwać od państwa. Niestety, teraz to wszystko może zostać zniszczone, i nie chodzi tylko o budżet. Oczywiście, problemem są gigantyczne konsekwencje finansowe „500 za głos”. Już teraz, aby zdobyć dwadzieścia miliardów, które rząd potrzebuje na sfinansowanie kupowania głosów wyborców, powoduje nakładanie nowych podatków, za co zapłacimy my wszyscy – klienci, konsumenci i kooperanci. Gorsze jednak będą niemalże nieodwracalne zmiany w świadomości społecznej, w mentalności, w kulturze… Grozi nam powrót do niesamodzielnego społeczeństwa biernych jednostek liczących jedynie na to, że „władza da”, bo „władza ma”. To śmiertelne zagrożenie dla rozwoju i budowania siły Polski. Wprowadzane zmiany rozciągają bowiem konsekwencje programu rozdawnictwa już nie tylko na lata kadencji partii dzisiaj rządzącej, ale także na dziesiątki lat w przyszłości. Zagrożenie to wynika z tego, że to co zmienia się inżynierią psychologii społecznej w ludzkich umysłach w krótkim czasie, potem naprawia się przez lata, przez pokolenia. Nawet dwa, trzy, nieraz cztery… Sto lat może więc minąć, zanim ludzie w Polsce zapomną o „500 plus”, choć już po kilku latach mogą nie pamiętać o PiS!

Adam Szejnfeld

Poseł do parlamentu Europejskiego

www.szejnfeld.pl

www.kobiecastronazycia.pl

W tej kamienicy, w której syn mój razem ze mną żył,
– Drewniane schody, brudne ściany, kibla biel –
Mieszkał przez ścianę jakiś podejrzany dla mnie typ,
No, ale ja byłem w AK – a on w AL.

Na schodach mijaliśmy się nie mówiąc sobie nic.
Dopóki noża w brzuch nie wsadzi – wszystko gra!
A wszystko nas dzieliło – łączył nienawistny fryc,
No, ale tamten był w AL – a ja w AK.

Jacek Kaczmarski, „Dylemat”

„Zgoda buduje, bo Polska jest najważniejsza”. Czy to zdanie brzmi znajomo? Jeśli tak, to kto, albo która partia posługuje się tym sloganem, na przykład w trwającej kampanii wyborczej? Podpowiem – żadna. To zdanie powstało bowiem z połączenia haseł wyborczych Bronisława Komorowskiego i Jarosława Kaczyńskiego z czasów kampanii prezydenckiej w 2010 r. Ba! znalazło się ono nawet na egzemplarzu Konstytucji RP, wspólnie podpisanej przez obu kandydatów, a następnie przekazanej na aukcję Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Tak, tak, tej samej WOŚP, która nas fascynuje i tej, którą zajadle zwalcza prawica. No cóż, ale my jesteśmy z PO, a oni są z PiS.

Gdy spojrzeć w przeszłość, to można mieć wrażenie, że ten zapomniany przypadek w kampanii sprzed pięciu lat, to istny science fiction. No, ale to nieodosobniony epizod. W przeszłości działy się niekiedy i większe cuda. Wcześniej, np. w 2002 roku, ale szczególnie w 2005 roku, kiedy rozważano powołanie koalicji „POPiS”. Widać więc, że dzisiejsi polityczni wrogowie jeszcze niedawno rozważali nawet wspólne rządy. Hym…,  lepiej wrócimy do poprzednich wyborów prezydenckich. Wtedy cudowna przemiana prezesa PiS skończyła się bardzo szybko. Nastąpiło to zaraz po tym, jak  PKW ogłosiła wyniki II tury wyborów prezydenckich. Nie minęło kilka dni i rozpoczęła się PiS-owska kampania pogardy wobec głowy państwa wybranej w demokratycznych wyborach. Trwała ona całe pięć lat kadencji. Na początku padały jedynie „łagodne” określenia typu, że B. Komorowski jest prezydentem z przypadku, lub że w dużej mierze został wybrany przez nieporozumienie… Inauguracją festiwalu nienawiści był bojkot uroczystości zaprzysiężenia prezydenta Komorowskiego. Nie pojawił się na niej Kaczyński, ani ważni posłowie największej partii opozycyjnej. Później było – jak w filmach Alfreda Hitchcocka – już tylko gorzej… Partia Kaczyńskiego bojkotował prezydenta, lekceważyła, wyśmiewała… Odmawiała jakiejkolwiek współpracy, nawet w sprawach najważniejszych – bezpieczeństwa narodowego. Kaczyński nie przyjmował na przykład zaproszeń do udziału w posiedzeniach RBN. To, coś nie do pomyślenia i nie do zrealizowania w naszym środowisku politycznym, ale my jesteśmy z PO, a oni są z PiS.

To już jednak przeszłość. Teraz, od kilku tygodni mamy nowego prezydenta Polski. I co? Czy Platforma Obywatelska bojkotuje wybór Andrzeja Dudy na prezydenta w demokratycznych wyborach? Czy insynuuje, że doszło do przypadku, pomyłki, czy fałszerstwa wyborczego? Czy pluje i wylewa kubły pomyj na nowego lokatora Belwederu? Nie! Zarówno prezydent Komorowski, jak i popierające go środowisko polityczne, przyjęło porażkę z pokorą i stroni od pogardliwych, czy lekceważących komentarzy. Dlaczego? Bo my jesteśmy z PO, a oni są z PiS.

Przyjdzie jeszcze oczywiście czas na analizę prezydentury Andrzeja Dudy. W czasie kampanii bowiem dzisiejszy prezydent złożył wiele obietnic i podjął wiele zobowiązań. Będzie trzeba sprawdzić, jak się z nich wszystkich wywiąże. Możemy jednak mieć pewność, że rząd, z panią premier Ewą Kopacz na czele, będzie w imię interesu państwa i społeczeństwa, a także zgodnie z tradycją i kultura polityczną, współpracował z nowym prezydentem. Jasno i stanowczo, aczkolwiek uprzejmie, będzie mówić też o tym, co jest możliwe do zrealizowania, a co nie. Jeśli będzie trzeba, to będziemy również wyraźnie przypominać panu prezydentowi i partii Jarosława Kaczyńskiego, że konstytucyjnym obowiązkiem rządu jest stanie, w imię bezpieczeństwa obywateli, na straży finansów publicznych oraz budżetu państwa. Tym się różnimy z PiS, bo jesteśmy z PO.

Czas pokaże, jak w takiej sytuacji zachowa się Andrzej Duda – czy będzie prezydentem wyborców tylko jednej partii, czy też będzie w stanie szukać kompromisów ponad politycznymi i partyjnymi podziałami. Pierwsza decyzja w sprawie referendum źle wróży tej idei, ponieważ odpowiada na zapotrzebowanie tylko jednego środowiska politycznego. Wszystko jednak można naprawić. Wystarczy jedynie odrobina chęci i maksimum determinacji. Wtedy może się między nami jeszcze wszystko dobrze ułożyć, mimo, że my jesteśmy z PO, a on jest z PiS.

Adam Szejnfeld

Poseł do Parlamentu Europejskiego

www.szejnfeld.pl

www.kobeicastronazycia.pl

Rząd jednomyślnie wyraził zgodę na podpisanie konwencji o zapobieganiu przemocy wobec kobiet – poinformował premier Donald Tusk. Konwencja będzie opatrzona oświadczeniem, że będziemy ją stosować zgodnie z zasadami konstytucji oraz dwoma zastrzeżeniami

Premier podkreślił po posiedzeniu rządu, że Rada Ministrów jednomyślnie przyjęła uchwałę dotyczącą udzielenia zgody na podpisanie Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej. Dodał, że jest optymistą co do przebiegu dyskusji na ten temat w parlamencie. Wniosek w sprawie podpisania konwencji przygotowała pełnomocniczka ds. równego traktowania Agnieszka Kozłowska-Rajewicz. Rada Ministrów przyjęła uchwałę upoważniającą pełnomocniczkę rządu do podpisania dokumentu. “Będę się starała, żeby do podpisania konwencji doszło jeszcze w grudniu, ale procedury mogą potrwać. Najważniejsze, że doprowadziliśmy do końca te procesy, które wymagały uzgodnień pomiędzy resortami i zgody rządu” – powiedziała Kozłowska-Rajewicz.

Premier zapowiedział, że Polska złoży oświadczenie do konwencji. “Nie ukrywaliśmy, że niektóre zapisy konwencji są kontrowersyjne, szczególnie jeśli chodzi o skutki o charakterze prawnym. To spowodowało, że nasza uchwała, a co za tym idzie konwencja, jest opatrzona oświadczeniem rządu polskiego, w brzmieniu: Rzeczpospolita Polska oświadcza, że będzie stosować konwencję zgodnie z zasadami i przepisami konstytucji RP” – powiedział. Dodał, że Polska złoży także dwa zastrzeżenia, które określił jako “techniczne”. Pierwsze – do artykułu 30 (ust. 2) dotyczącego odszkodowań od państwa, których mogą żądać ofiary przemocy. Polska zastrzega, że będzie stosować ten artykuł wyłącznie w stosunku do pokrzywdzonych będących obywatelami Polski lub Unii Europejskiej oraz “w trybie własnego prawa krajowego”. “Ale naszą intencją jest, aby w przyszłości możliwość uzyskania kompensaty finansowej w sytuacji, kiedy jest się ofiarą przemocy i nie można ściągnąć skutecznie roszczenia od sprawcy, dotyczyło także obywateli tych wszystkich krajów, które chciałyby respektować podobne prawo wobec polskich obywatelek i obywateli” – powiedział Tusk. Drugie zastrzeżenie – do artykułu 44 (ust. 1 lit. e) ws. przepisów dotyczących ścigania przestępstw, o których mowa w konwencji – stanowi ono, że Polska zastrzega, że nie będzie stosować postanowień konwencji w przypadku, kiedy przestępstwo popełnione zostało przez osobę z miejscem stałego zamieszkania na terytorium Polski, ale niebędącą obywatelem naszego państwa. Premier zaznaczył, że zastrzeżenia są normalnym elementem procesu ratyfikacji.

W ocenie Kozłowskiej-Rajewicz proces ratyfikacji może potrwać od kilku miesięcy do dwóch lat. Podkreśliła, że trzeba będzie zorganizować szereg spotkań eksperckich, które będą miały na celu wprowadzenie do polskiego prawa nowych pojęć – używanych w konwencji, a niezdefiniowanych w naszych przepisach; chodzi np. o przemoc ekonomiczną. Pełnomocniczka podkreśliła, że najważniejsza rozbieżność pomiędzy polskim prawem a konwencją zostanie wkrótce zlikwidowana – chodzi o tryb ścigania gwałtu, który w Polsce ścigany jest na wniosek ofiary, a w myśl konwencji powinien być przestępstwem ściganym z urzędu. Prace nad odpowiednimi zmianami w przepisach toczą się już w Sejmie. Podpisanie konwencji jest pierwszym etapem zawierania umów międzynarodowych w trybie złożonym. Organ upoważniony przez rząd do podpisania konwencji musi wystąpić do MSZ z prośbą o pełnomocnictwo do podpisania aktu międzynarodowego. Następnie trzeba zgłosić Radzie Europy gotowość do podpisania dokumentu. To ona wyznacza termin jego podpisania. Ostateczne wyrażenie przez państwo woli związania się umową następuje w drodze ratyfikacji. W tym przypadku powinno to nastąpić w trybie podjętej przez parlament ustawy, która upoważni prezydenta do ratyfikacji. W okresie pomiędzy podpisaniem a ratyfikacją umowy międzynarodowej państwo nie powinno podejmować działań sprzecznych z podpisaną umową, ani takich, które uniemożliwią jej ratyfikację w przyszłości. Aby konwencja weszła w życie, konieczne do tego jest jej ratyfikowanie, przyjęcie lub zatwierdzenie przez 10 sygnatariuszy, w tym przynajmniej przez 8 państw Rady Europy. Stroną konwencji może stać się Unia Europejska. Konwencja została przedstawiona do podpisu w maju 2011 r. w Turcji. Do 14 listopada konwencję podpisało 25 z 47 państw Rady Europy (w tym 14 państw członkowskich UE). Dotychczas ratyfikowała ją jedynie Turcja.

Konwencja ma chronić kobiety przed wszelkimi formami przemocy oraz dyskryminacji. Oparta jest na przekonaniu, że istnieje związek przemocy z nierównym traktowaniem, dlatego walka ze stereotypami i dyskryminacją kobiet są warunkiem skutecznej walki z przemocą w rodzinie. Konwencja nakłada na państwa strony takie obowiązki, jak: zapewnienie oficjalnej infolinii działającej 24 godziny na dobę dla ofiar przemocy oraz portalu z informacjami, a także odpowiedniej liczby schronisk oraz ośrodków wsparcia; przygotowanie procedur przesłuchań policyjnych chroniących przed wtórną wiktymizacją; monitorowanie, zbieranie danych na temat przestępstw z uwzględnieniem płci; prowadzenie akcji informacyjnych w zakresie przeciwdziałania przemocy wobec kobiet, w tym szkoleń i informacji dla chłopców i mężczyzn. Wykonywanie postanowień konwencji będzie podlegać kontroli sprawowanej przez niezależny organ – Grupę ekspertów ds. przeciwdziałania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej. Kontrola ma być sprawowana także przez komitet państw-stron.

Źródło:http://rownetraktowanie.gov.pl/aktualnosci/rzad-wyrazil-zgode-na-podpisanie-konwencji-o-zapobieganiu-przemocy-wobec-kobiet

W dniu 20.04.2012 r. odbyło się posiedzenie Rady Ministrów, na którym zostały przyjęte następujące dokumenty:

Projekty nowelizacji ustaw:

I. Projekt ustawy o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej, przedłożony przez ministra spraw wewnętrznych.

Rząd przyjął przepisy reformujące system zaopatrzenia emerytalnego służb mundurowych. Zachowano w nim dotychczasową zasadę, że funkcjonariusze i żołnierze zawodowi będą nabywać prawo do emerytury z budżetu państwa w ramach odrębnego systemu zaopatrzeniowego, ale zmieniono długość stażu służby i wiek przejścia na emeryturę. Zmiana zasad przechodzenia na emeryturę funkcjonariuszy i żołnierzy zawodowych została zapowiedziana w listopadowym exposé premiera Donalda Tuska.

Nowy system obejmie osoby, które wstąpią do służby po wejściu w życie nowych przepisów, czyli na początku 2013 r. Aby przejść na emeryturę trzeba będzie spełnić łącznie dwa warunki: skończyć 55 lat i przepracować 25 lat. Obecnie nabycie praw emerytalnych nie zależy od wieku, wystarczy jedynie 15 lat stażu pracy. Nowe propozycje zmierzają do wydłużenia okresu służby o 10 lat i wprowadzają obowiązek ukończenia 55 lat.

Zgodnie z projektem, funkcjonariusze i żołnierze pozostający w służbie w dniu wejścia w życie nowych przepisów będą mogli wybrać, czy chcą odejść na emeryturę na obowiązujących (starych) zasadach, czy na nowych.

Projekt przewiduje rozwiązania dotyczące sytuacji, gdy funkcjonariusz lub żołnierz – w dniu zwolnienia ze służby – przepracował 25 lat, ale nie ukończył 55 lat. Będzie on mógł nabyć prawo do emerytury w dniu osiągnięcia tego wieku, ale pod warunkiem, że zwolnienie ze służby nastąpiło nie z jego winy, a przyczyną była np. likwidacja jednostki organizacyjnej, jej reorganizacja połączona z redukcją etatów, a także orzeczenie o trwałej niezdolności do służby.

Zgodnie z projektem nowelizacji, emerytura będzie wynosić 60 proc. podstawy jej wymiaru po 25 latach służby i wzrastać ma o 3 proc. za każdy kolejny rok służby. Maksymalny wymiar emerytury nie będzie mógł przekroczyć 75 proc. podstawy. Ponadto, tak jak dotychczas, emerytura będzie mogła być podwyższana o 0,5 proc. podstawy jej wymiaru za każdy pełny miesiąc pełnienia służby na froncie w czasie wojny oraz w strefie działań wojennych.

Podstawę wymiaru emerytury mundurowej ma stanowić średnie uposażenie z 10 kolejnych lat służby wraz z nagrodą roczną i dodatkami stałymi. Funkcjonariusz lub żołnierz będzie mógł sam wybrać najbardziej korzystny dla siebie okres 10 lat, który będzie podstawą do wyliczenia przyszłego świadczenia. Projektowana regulacja nie przewiduje łączenia emerytury z rentą.

Wprowadzenie tych zmian ograniczy liczbę świadczeń emerytalnych wypłacanych z budżetu państwa. Obecny system jest bardzo kosztowny i z każdym rokiem coraz droższy.

Proponowane zmiany mają też zachęcić dobrze wyszkolonych i doświadczonych funkcjonariuszy oraz żołnierzy do dłuższej aktywności zawodowej, zwłaszcza że stosowanie nowoczesnych technologii poprawia warunki pracy i służby oraz sprzyja bardziej efektywnej działalności.

II. Projekt ustawy o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw, przedłożony przez ministra pracy i polityki społecznej.

Od 2013 r. stopniowo będzie zrównywany i podwyższany wiek przechodzenia na emeryturę kobiet i mężczyzn – docelowo będziemy pracować do 67 roku życia. Przyjęcie tego rozwiązania oznacza, że rząd jest zdecydowany przeprowadzić jedną z najważniejszych reform społecznych, którą premier zapowiedział w exposé.

Projekt nowelizacji zakłada, że od 1 stycznia 2013 r. wiek emerytalny będzie wydłużany. Z każdym kolejnym rokiem będziemy pracować dłużej, czyli docelowe 67 lat kobiety osiągną w 2040 r., a mężczyźni w 2020 r. Nowe regulacje objęłyby kobiety urodzone po 31 grudnia 1952 r. i mężczyzn urodzonych po 31 grudnia 1947 r. Oznacza to, że do 67 roku życia będą pracować kobiety mające dzisiaj 38 lat.

Jednocześnie wprowadzona zostanie możliwość przejścia na emeryturę częściową. Będzie ona adresowana do osób, które nie osiągnęły wieku emerytalnego (67 lat dla kobiet i mężczyzn). Na częściową emeryturę kobiety będą mogły przejść po ukończeniu 62 lat, a mężczyźni po ukończeniu 65 lat. Do tego będzie konieczny staż ubezpieczeniowy: dla kobiet – co najmniej 35 lat, dla mężczyzn – co najmniej 40 lat. Do stażu ubezpieczeniowego będą wliczane okresy: składkowe (okres ubezpieczenia, czyli np. praca na podstawie umowy o pracę, okres pobierania zasiłku macierzyńskiego) i nieskładkowe (np. okres pobierania wynagrodzenia chorobowego, zasiłku chorobowego lub opiekuńczego, świadczenia rehabilitacyjnego).

Wysokość emerytury częściowej wynosiłaby 50 proc. pełnej kwoty emerytury z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i nie byłaby podwyższana do kwoty najniższej emerytury. Pobrane emerytury częściowe zostałyby odliczone od zgromadzonego kapitału emerytalnego. Emerytura częściowa podlegałaby waloryzacji. Byłaby wypłacana bez względu na wysokość osiąganych dochodów z pracy i bez konieczności rozwiązania stosunku pracy. Prawo do częściowej emerytury rolniczej przysługiwałoby również ubezpieczonym rolnikom.

Nowe regulacje dotyczyłyby systemu emerytalnego rolników oraz przechodzenia w stan spoczynku prokuratorów i sędziów. Bez zmian pozostałby wiek uprawniający do świadczeń o charakterze wygasającym, tj. do emerytur pomostowych i świadczeń kompensacyjnych nauczycieli. Nie zmienią się również warunki nabywania prawa do świadczeń przedemerytalnych.

Projekt przewiduje, że jedynie do końca 2017 r. z wcześniejszego przejścia na emeryturę będą mogli skorzystać rolnicy, a z przejścia w stan spoczynku – sędziowie i prokuratorzy, po spełnieniu określonych warunków (staż i wiek). W związku ze zrównaniem wieku emerytalnego kobiet i mężczyzn powinien być zrównany również okres składkowy i nieskładkowy, który warunkuje prawo do podwyższenia świadczenia emerytalnego do kwoty emerytury minimalnej. Dlatego proponuje się stopniowe podwyższanie z 20 do 25 lat okresu składkowego i nieskładkowego, uprawniającego kobiety do otrzymywania emerytury minimalnej. Docelowy staż na poziomie 25 lat, uprawniający kobiety do wypłaty emerytury minimalnej, zostałby osiągnięty po 31 grudnia 2021 r.

Ponieważ zmiany proponowane w projekcie nowelizacji będą miały wpływ na sytuację społeczną i gospodarczą, konieczny będzie przegląd funkcjonowania systemu emerytalnego po wejściu w życie nowych rozwiązań i przedkładanie Sejmowi informacji o skutkach ich obowiązywania – nie rzadziej niż co 4 lata. Pierwszy przegląd działania systemu powinien nastąpić w 2016 r.

W związku ze zmianą wieku emerytalnego zmodyfikowany zostanie program „Solidarność pokoleń. Działania dla zwiększenia aktywności zawodowej osób w wieku 50+”, który zawiera pakiet działań zmierzających do zwiększenia zatrudnienia osób powyżej 50. roku życia. Dla osób w wieku 60+ zostanie przygotowany oddzielny program działań prozatrudnieniowych. Chodzi o zachęcenie do pracy pracowników powyżej sześćdziesiątego roku życia, umożliwienie im pozostania na rynku pracy oraz wspieranie równości płci na tym rynku.

Ta reforma to kolejny krok w kierunku wprowadzenia niezbędnych zmian w systemie emerytalnym. W ramach reformowania tego systemu rząd wprowadził w 2009 r. emerytury pomostowe, porządkując w ten sposób prawo do przechodzenia na wcześniejszą emeryturę i wiążąc je ściśle z charakterem i warunkami wykonywanej pracy. Obecnie w efekcie podwyższenia wieku emerytalnego do 67 roku życia należy oczekiwać wzrostu poziomu świadczeń emerytalnych wypłacanych w przyszłości z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Ponadto, wydłużenie wieku emerytalnego powinno zwiększyć średnie tempo wzrostu PKB w latach 2010-2060 o 0,1 pkt. proc. W rezultacie poziom PKB w 2060 r. (po reformie) byłby wyższy o 5,1 proc. (w porównaniu ze scenariuszem nie zakładającym zmian w systemie emerytalnym). O tyle samo wzrósłby też poziom PKB per capita.

Zgodnie z prognozami Głównego Urzędu Statystycznego, w 2035 r. liczba Polaków spadnie do 35,9 mln, a liczba ludności w wieku poprodukcyjnym przekroczy 9,6 mln (wzrost o 3,5 mln w porównaniu z 2007 r.), co oznaczać będzie, że co czwarty Polak osiągnie wiek emerytalny. Jednocześnie GUS prognozuje, że w 2035 r. ludność w wieku produkcyjnym zmniejszy się o 3,7 mln (w porównaniu z rokiem 2007) i wyniesie 20,7 mln osób. Natomiast liczebność dzieci i młodzieży w wieku do 17 lat spadnie w 2035 r. o 1,9 mln i wyniesie 5,6 mln.
Kraje europejskie zdają sobie sprawę, że podnoszenie wieku emerytalnego to poważne wyzwanie. Zmiany dotyczące ustawowego wieku emerytalnego wpisują się w szerszy kontekst realizacji nowego programu społeczno-gospodarczego Unii Europejskiej – „Europa 2020 – Strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego integracji społecznej”. W dokumencie określono cel zatrudnieniowy na poziomie 75 proc. dla grupy w wieku 20-64. Jednocześnie rok 2012 ustanowiono Europejskim Rokiem Aktywności Osób Starszych i Solidarności Międzypokoleniowej. Oznacza to, że kwestie dłuższej aktywności osób starszych na rynku pracy są jednym z głównych tematów prowadzonej obecnie debaty publicznej.

Szczegółowe informacje na temat reformy emerytalnej dostępne są na stronie internetowej www.emerytura.gov.pl oraz pod numerem infolinii 0-801 88 99 44.

Przygotowała: Katarzyna Prędota

Źródło: http://www.premier.gov.pl/rzad/decyzje_rzadu/decyzje_z_dnia/date:20120420/

Na stronie internetowej Sejmu RP umieszczona została Informacja Prezesa Rady Ministrów na temat polityki na rzecz równouprawnienia i przeciwdziałania dyskryminacji z powodu płci. Druk Sejmowy przedstawiony zostanie w Sejmie 15 września br.

Druk Sejmowy numer 4591 przygotowany został przez Pełnomocnika Rządu do spraw Równego Traktowania na podstawie sprawozdań z działalności sporządzonych przez poszczególne resorty i wybrane instytucje centralne oraz działalności Pełnomocnika Rządu do spraw Równego Traktowania w okresie od listopada 2007 roku do marca 2011 roku.

Informacja zawiera:

• Diagnozę sytuacji w zakresie polityki na rzecz równouprawnienia i przeciwdziałania dyskryminacji ze względu na płeć,
• Informacje na temat regulacji prawnych,
• Instytucje odpowiedzialne za realizacje polityki na rzecz równouprawnienia oraz przeciwdziałania dyskryminacji ze względu na płeć,
• Informacje o kobietach i mężczyznach na rynku pracy,
• Udział kobiet w życiu publicznym,
• Informacje o zdrowiu i edukacji,
• Dane na temat przemocy w rodzinie i handlu ludźmi,
• Informacje na temat działań rządu i poszczególnych resortów na rzecz równouprawnienia i przeciwdziałania dyskryminacji ze względu na płeć,
• Projekty współfinansowane ze środków unijnych,
• Planowane kierunki działań rządu w zakresie równouprawnienia i przeciwdziałania dyskryminacji ze względu na płeć,
• Informacje na temat realizacji zapisów zawartych w Ustawie z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania.

Całość informacji do wglądu pod adresem: http://orka.sejm.gov.pl/Druki6ka.nsf/0/D89D0EADF5E92E0EC12578F00033D616/$file/4591.pdf

Szymon Galikowski

asystent posła Adama Szejnfelda