Maria Skłodowska - Curie “Niczego w życiu nie należy się bać, należy to tylko zrozumieć.”

Ignacy Paderewski “Droga do sukcesu pełna jest kobiet popychających swych mężów.”

Wojna Polaków z Polakami o Polskę

Redaktor admin on 22 Maj, 2014 dostępny w Prace Senatu. Możesz śledzić odpowiedzi do tego wpisu poprzez RSS 2.0. Nie ma możliwości pozostawienia odpowiedzi.

Jest rok 1979.

Papież pierwszy raz, po wyniesieniu, odwiedza Polskę.

„Przychodzę mówić o tych (…) zapomnianych narodach i ludziach, którzy mają prawo do istnienia oraz do samostanowienia o sobie”. Słowa, jak wiatr, który wciska się oknem, drzwiami, szczelinami…, nie dają się zatrzymać. Słowa, które rozbudzają nadzieję, myślenie, że może być lepiej, że może być inaczej. Wielkie słowa – zapowiedź wielkich zmian! Po nich przyszedł rok 1980, wschód „Solidarności”, a potem znów mrok. W roku 1981 aresztowano wolność! Słowa zamknięto do więzień!

Rok 1983 rok.

Zawieszono stan wojenny, wypuszczono większość ludzi z więzień. Też byłem już w domu. Do Polski przyjechał Papież. Wrócił krzepić serca. „Przychodzę, ażeby być z moimi rodakami w szczególnie trudnym momencie dziejów Polski po II wojnie światowej.

Pamiętam, dzień był upalny. Ludzie na spotkaniu w Poznaniu trzymali ręce wysoko w górze. Jedni z podwójnymi krzyżami, inni z palcami w geście zwycięstwa. Stali, klęczeli, przeciągali w dłoniach sznury różańca odmawiając pacierz. Płakali i śpiewali. Niewiele wcześniej napisałem:

My

ludzie w maskach

podziemny naród

podziemnego państwa

przyzwyczajani

do życia razów, wymuszanych łez

ranka bez słońca, nocy bez gwiazd

My

drzemiący wśród czarnych bruzd ojczyzny

mijamy czerwonych korzeni zarzuconą sieć

odżywia nas niebo

deszczem nadziei

a świt

ubiera ciepłem mgły

My

prości ludzie o zielonych myślach

utajone nasiona – historii siew

czekamy…

aby wolnością wzejść!

Przyszedł rok 1987:

„Każdy winien znaleźć w życiu swoje Westerplatte”, powiedział Papież. I wszyscy czuliśmy, że idzie czas ostatecznych zmian. Nasze Westerplatte, nasza słuszna sprawa nie mogła już polec, musiała się obronić. I stało się. Rok 1989 – okrągły stół, obalenie komunizmu i pierwsze demokratyczne wybory do Senatu. Jeszcze kontraktowe do Sejmu, ale ostatni raz. Rok 1990 – wybory pierwszych władz samorządnych gmin. Zostałem burmistrzem, potem radnym, z czasem posłem… By tak jednak mogło się stać, trzeba było mieć w sobie wiele nadziei, wiary, determinacji i miłości. Tak, jak w wierszu, który kiedyś napisałem:

Na wykarczowanej

z nadziei porębie

świerk samotny stoi

młody jeszcze

a już życiem zniszczony

z resztki szczeciny na głowie

gubi włosy zielone…

Ja, jak i on stoję

żywy maszt

wśród uczuć pobojowiska

niewiele mam na głowie

a w ręku… ostatnią garść miłości –

ściskam

i… chronię

Minęły lata. Naszedł czas sławetnej wizyty w Sejmie w roku 1999.

Z ust Jana Pawła II usłyszeliśmy: „Nie ma solidarności bez miłości. Więcej, nie ma szczęścia, nie ma przyszłości człowieka i narodu bez miłości!”. Święte słowa, które teraz są szczególnie ważne. Nie ma już bowiem komu przypominać o tym, jacy powinniśmy być.

Mamy rok 2014r.

Karol Wojtyła, Jan Paweł II został świętym. Ludzie w Polsce zapomnieli jednak, że nie ma solidarności bez miłości. Jedni nie kochają drugich. Nadal trwa wyniszczająca wojna Polaków z Polakami o Polskę.

Adam Szejnfeld

Poseł na Sejm RP

www.szejnfeld.pl

www.kobiecastronazycia.pl

Brak możliwości dodania komentarza

Zaloguj się / Realizacja - Medianet (info@medianetinteractive.pl)